|
A
SA ZENTE (G. Virdis, G. Marielli)
Est
s'ora 'e s'avreschida,
su
eranu incantadu at sa die
ei
sa zente si movede
che
abba frisca dae montes de nie
in
su riu falat riende
ei
su re ballat sa dansa
canta...a
concordu
canta...s'andira
andirò
In
su mentres s'est bestidu
su
nmanzanu chin bentu e traschia
ei
su nie ladu est frocchende
ei
su re tancat sa janna
canta...a
cuncordu
canta... s'andira andirò
Pro
sa zente mia su disizzu aia
de
manzanu lugente
cust'isettu
meu si lu cheret deu
siat
ladinu a sa zente!
Cando
avreschet cominzat
sa fadiga, siat sole o siat nie
ca
sa zente non lassat
s'isperanzia,
gherrende onzi die
In
sa vida colet riende
non
prus re, muru ne janna
canta...a
cuncordu
canta...s'andira
andirò
Pro
sa zente mia su disizzu aia
de
manzanu lugente
cust'isettu
meu si lu cheret deu
siat
ladinu a sa zente!
|
 |
ALLA
GENTE (G. Virdis, G. Marielli)
E'
l'ora dell'alba
la primavera ha incantato il giorno
e la gente si muove
come acqua fresca dai monti innevati
Nel
fiume scende ridendo
ed il Re balla la danza
cantiamo in coro
cantiamo s'andira andirò
Nel
mentre il mattino
si è vestito di tramontana
la neve scende a fiocchi larghi
ed il Re chiude la porta
cantiamo in coro
cantiamo s'andira andirò
Per
la mia gente desideravo
un mattino luminoso
questa mia speranza se Dio vuole
sia chiara alla gente
Quando
albeggia inizia
la fatica, sia sole o neve,
perchè la gente non perde
la speranza, lottando ogni giorno
nella vita passi (ridendo) gioendo
non più Re, muri ne' porte
cantiamo in coro
cantiamo s'andira andirò
Per
la mia gente desideravo
un mattino luminoso
questa mia speranza se Dio vuole
sia chiara alla gente
|
|